این شرایط و خیلی از موارد نظیر آنها ، توقعات من برای انتخاب همسر آینده ام بودند.

توقعاتی که بی کم و کاست همه ی آنها را حق مسلم خودم میدانستم .

چرا که خودم هم از زیبائی چیزی کم نداشتم و میخواستم به اصطلاح همسر آینده ام لا اقل از لحاظ ظاهری همپایه خودم باشد .

تصویری خیالی از آن مرد رویاهایم در گوشه ای از ذهنم حک کرده بودم ، همچون عکسی همه جا همراهم بود .

تا اینکه دیدار محسن ، برادر مرجان – یکی از دوستان صمیمی ام به تصویر خیالم جان داد و آن را از قاب ذهنم بیرون کشید.

از این بهتر نمیشد. محسن همانی بود که میخواستم ( البته با کمی اغماض!) ولی خودش بود . همان قدر زیبا ،

با وقار ، قد بلند ، با شخصیت و ...

در همان نگاه اول چنان مجذوبش شدم که انگار سالها عاشقش بوده ام و وقتی فردای آن روز مرجان قصه ی دلدادگی محسن به من را تعریف کرد ، فهمیدم که این عشق یکطرفه نیست.

وای که آن روز ها چقدر دنیا زیباتر شده بود . رویاهایم به حقیقت پیوسته بود و دنیای واقعی در نظرم خیال انگیز مینمود.

به اندازه یی که گاهی وقت ها میترسیدم نکند همه ی اینها خواب باشد .

 اما محسن از من مشتاق تر بود و به قدری در وصال مان عجله داشت که میخواست قبل از رفتن به سربازی به خواستگاری ام بیاید و با هم نامزد بشویم.

ولی پدرم با این تعجیل مخالفت کرد و موضوع به بعد از اتمام دوران خدمت محسن موکول شد.

محسن که به سربازی رفت ، پیوندمان محکم تر شد . چرا که داغ دوری ، آتش عشق را در وجودمان شعله ورتر کرده بود و اگر قبل از آن هفته یی یک بار با هم تماس داشتیم ، حالا هر روز محسن به من تلفن میکرد و مرتب برایم نامه مینوشت.

هر بار که  به مرخصی می آمد آن قدر برایم سوغاتی می آورد که حتی مرجان هم حسودی اش میشد !

اما درست زمانی که چند روزی به پایان خدمت محسن نمانده بود و من از نزدیکی وصال مان در پوست خود نمیگنجیدم ، ناگهان حادثه یی ناگوار همه چیز را به هم ریخت .

<< انفجار یک مین باز مانده از جنگ منجر به قطع یکی از پاهای محسن شد >>

این خبر تلخ را مرجان برایم آورد همان کسی که اولین بار پیام آور عشق محسن بود .

باورم نمیشد روزهای خوشی ام به این زودی به پایان رسیده باشند .چقدر زود آشیان آرزوهایم ویران شده بود و از همه مهمتر سوالاتی بود که مرا در برزخی وحشتناک گرفتار کرده بود . آیا من از شنیدن خبر معلولیت محسن برای خودش ناراحت بودم یا اینکه . . .

آیا محسن معلول ، هنوز هم میتوانست مرد رویاهایم باشد ؟  آیا او هنوز هم در حد و اندازه های من بود ؟!

من که آن قدر ظاهر زیبای شوهر آینده ام برایم اهمیت داشت .

محسن را که آوردند هنوز پاسخ سوالاتم را نیافته بودم و با خودم در کشمکش بودم .

برای همین تا مدتها به ملاقاتش نرفتم تا اینکه مرجان به سراغم آمد .

آن روز مرجان در میان اشک و آه ، از بی وفایی من نالید و از غم محسن گفت . از اینکه او بیشتر از معلولیتش ، ناراحت این است که چرا من ، به ملاقاتش نرفته ام .

مرجان از عشق محسن گفت از اینکه با وجود بی وفائی من ، هنوز هم دیوانه وار دوستم دارد و از هر کسی که به ملاقاتش می رود سراغم را میگیرد.

هنگام خداحافظی ، مرجان بسته یی کادو پیچی شده جلویم گرفت و گفت:

این آخرین هدیه یی است که محسن قبل از مجروحیتش برایت تهیه کرده بود . دقیقا نمیدونم توش چیه اما هر چی هست ، محسن برای تهیه ی اون ، به منطقه ی مین گذاری شده رفته بود و . . . این هم که می بینی روی کادوش خون ریخته ، برای اینه که موقع زخمی شدن ، کادو دستش بوده و به خاطر علاقه ی به تو ، حاضر نشده بود اون رو از خودش دور کنه .

بعد نامه یی به من داد و گفت :

 این نامه رو محسن امروز برای تو نوشت و گفت که بهت بگم : (( نامه و هدیه رو با هم باز کنی ))

مرجان رفت و ساعت ها آن کادوی خونین در دستم بود و مثل یک مجسمه به آن خیره مانده بودم .

اما جرات باز کردنش را نداشتم .

خون خشکیده ی روی آن بر سرم فریاد میزد و عشق محسن را به رخم میکشید و به طرز فکر پوچم ، میخندید.

مدتی بعد یک روز که از دانشگاه بر میگشتم وقتی به مقابل خانه مان  رسیدم ، طنین صدای آشنائی که از پشت سرم می آمد ، سر جایم میخکوبم کرد .

            _ سلام مژگان . . .

خودش بود . محسن ، اما من جرات دیدنش را نداشتم .

مخصوصا حالا که با بی وفائی به ملاقاتش نرفته بودم .

چطور میتوانستم به صورتش نگاه کنم !

 مدتی به همین منوال گذشت تا اینکه دوباره صدایم کرد

و این بار شنیدن صدایش لرزه بر اندامم انداخت .

_ منم محسن ، نمی خوای جواب سلامم رو بدی ؟

در حالی که به نفس نفس افتاده بودم بدون اینکه به طرفش برگردم گفتم

_ س . . . . سلام . . .

_ چرا صدات میلرزه ؟ چرا بر نمی گردی ! نکنه یکی از پاهای تو هم قطع شده که نمیتونی این کار رو بکنی ؟

یا اینکه نکنه اونقدر از چشات افتادم که حتی نمی خواهی نگاهم کنی ! . . .

این حرفها مثل پتک روی سرم فرود می آمدند . طوری که به زور خودم را سر پا نگه داشته بودم .

حرفهایش که تمام شد . مدتی به سکوت گذشت و من هنوز پشت به او داشتم .

تا وقتی که از چلق و چلق عصایش فهمیدم که دارد میرود .

آرام به طرفش برگشتم و او را دیدم ، با یک پا و دو عصای زیر بغلی . . . کمی به رفتنش نگاه کردم ، ناگهان به طرفم برگشت و نگاهمان به هم گره خود .

وای ! که چقدر دوست داشتم زمین دهان باز میکرد و مرا می بلعید  تا مجبور نباشم آن نگاه سنگین را تحمل کنم .

نگاهی که کم مانده بود ستون فقراتم را بشکند !

چرایش را نمیدانم . اما انگار محکوم به تحمل آن شرایط شده بودم که حتی نمیتوانستم چشمهایم را ببندم .

مدتی گذشت تا اینکه محسن لبخندی زد و رفت . .

بعد از مجروحیتم که تو به ملاقاتم نیامدی ، فکر کردم از دست دادن یک پا ، ارزش کندن آن گل را نداشته .

اما حالا که درام این نامه را می نویسم به این نتیجه رسیده ام که من با دیدن آن گل ، نه فقط به خاطر تو ، که درواقع به خاطر عشق خطر کردم و جلو رفتم ، عشق ارزش از دست دادن جان را دارد ، چه برسد به یک پا و …

 گریه امانم نداد تا بقیه ی  نامه را بخوانم . اما همین چند جمله محسن کافی بود ، تا به تفاوت درک عشق ، بین خودم و محسن پی ببرم و بفهمم که مقام عشق در نظر او چقدر والا است و در نظر من چقدر پست .

چند روزی گذشت تا اینکه بر شرمم فایق آمدم . به ملاقات محسن رفتم و گفتم که ارزش عشق او برای من آن قدر زیاد است که از دست دادن یک پایش در برابر آن چیزی نیست و از او خواستم که مرا ببخشد.

اکنون سالها است که محسن مرا بخشیده و ما درکنار یکدیگر زندگی شیرینی را تجربه میکنیم.

ما ، هنوز آن کادوی خونین و آن شاخه گل خشکیده را به نشانه ی  عشق مان  نگه داشته ایم.

احساس شما بعد از خواندن این داستان  چیست ؟ لطفا نظر دهید   >>

نگاهم كن كه از بوييدنت ديوانه خواهم شد

تو ميخندي به احوال پريشانم ولي من هم

از اين گونه نمك پاشيدن ديوانه خواهم شد

مرا ديوانه مي بيني و مغرورانه مي خندي

نمي داني از اين خنديدنت ديوانه خواهم شد

ميان اين همه گل من كه مريم را پسنديدم

و ميدانم كه از بوييدنت ديوانه خواهم شد

تو زيباتر از آني كه بچينم برگ هايت را

نگاهت ميكنم از چيدنت ديوانه خواهم شد

همه گويند بايد بوسه بر چشمان مريم زد

تو ميداني كه با بوسيدنت ديوانه خواهم شد

به اشك ديدگانم مي نويسم دوستت دارم

تو مي خواني و از فهميدنت ديوانه خواهم شد

گل مريم دلم را بردي و خود نيز مي داني

كه با اين گونه دل دزدينت ديوانه خواهم شد

گل مريم دو چشمانت گواهي مي دهد روزي

تو را ميچينم وبا چيدنت ديوانه خواهم شد

دستای تو سایه بونه

توی قلب عاشق من

عشق تــو قـد جنونه

        ***

مادر ای معنی ایثار

تـو گــل باغ خدایی

تــوی روزگار غــربت

با غــم دل آشنایی

        ***

مادر اون چشــاتــو قربــون

هر چی عشقه تو چشاته

مـــهر تـــو تمـــوم نمیشه

آخـــه چشــمـــه حیــاته!

       ***

می نویسم از سر خط

مــادر ای معنی بــودن

می نویسم تا همیشه

تویــی لایــق ستـــودن

       ***

تقدیم به مادرم و همه مادرای خوب دنیا

بوسه ي باد خزوني، با هزار نا مهربوني
زير گوش برگ تنها ميگه طعمه ي خزوني

برگ سبز و تر و تازه رنگ سبزش و ميبازه
برق بوسه ي باد و وحشت روزاي تازه

ميكنه دل از درخت و ميشه آواره ي كوچه
كوچه اي كه يادگار روزاي رفته و پوچه

ميشينه گوشه ي كوچه، چشم به آسمون ميدوزه
ميكنه ياد گذشته ، دلش از غصه ميسوزه

ياد باد، ياد گذشته شاد باد
دل زرد و تهي در حسرت ديدار باد

ياد روزايي كه كوچه زير سايه ي تنم بود
مهربون درخت عاشق مست عطر نفسم بود

سهم من از بوسه ي باد، چي بگم، اي داد و بيداد
همه زردي و تباهي، مردن و رفتنه از ياد

خواننده : سياوش قميشي

زندگي يعني چكيدن همچو شمع از گرمي عشق
زندگي يعني لطافت، گم شدن در نرمي عشق

زندگي يعني دويدن بي امان در وادي عشق
رفتن و آخر رسيدن بر در آبادي عشق

ميتوان هر لحظه هر جا عاشق و دلداده بودن
پرغرور چون آبشاران بودن اما ساده بودن

ميشود اندوه شب را از نگاه صبح فهميد
يا به وقت ريزش اشك شادي بگذشته را ديد

ميتوان در گريه ي ابر با خيال غنچه خوش بود
زايش آينده را در هر خزاني ديد و آسود

خواننده : سياوش قميشي

بی وفا حالا که من افتاده ام ازپا چرا

نوشداروئی و بعد از مرگ سهراب آمدی

سنگدل این زودتر می خواستی حالا چرا

عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست

من که یک امروز مهمان توام فردا چرا

نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم

دیگر اکنون با جوانان ناز کن با ما چرا

ای شب هجران که یکدم در تو چشم من نخفت

این قدر با بخت خواب آلود من لالا چرا

آسمان چون جمع مشتاقان پریشان میکند

در شگفتم من نمی پاشد زهم دنیا چرا

در خزان هجر گل ای بلبل طبع حزین

خاموشی شرط وفاداری بود غوغا چرا

شهریارا بی حبیب خود نمی کردی سفر

این سفر راه قیامت میرود تنها چرا

نظرتون راجع به این خانم چیه؟ به نظرتون دیگه قضیش زیادی لوث نشده؟ آخه بابا هر چیزیم حدی داره. تا چندوقت پیش که اوشین و هانیکو و ... حالا هم که یانگومو ... و به طور کل بدبختان و در به دران قرن ۲۱ که به نوعی باید الگوهای ما بشن. پارچه ی یانگومی ، عروسک یانگومی ، ظرف و ظروف با عکس یانگوم و ...

بابا بی خیالللللللللل. بسه دیگه ...

نکند باز دلی با دگران دارد یار!

خنده ارزانی هر خار وخسش هست ولی 

گوش با بلبل خواننده گران دارد یار

آن وفایی که زمن دیده اگر هم برود

چشم دل در عقب سر نگران دارد یار

لاله رو هست ولی داغ غمش نیست به دل

کی سرپوشش خونین جگران دارد یار

می رود خوانده و ناخوانده بهرجا که رسید

تا مرا در به درو دل نگران دارد یار

داور دادگری هم بعوض دارم من

گرهمه شیوه بیدادگران دارد یار!

مثله زمانهایی که با هم اس ام اس ردو بدل میکنیم میخوام ببوسمت واز ته دل داد بزنم دوست دارممممممممممممممممممممممممممممممم                                

much

much

much

muchhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh

 به بهترين هايم دست خواهم يافت وجودش آرامش جانم و يادش

بي بهانه ترين احساس براي زيستنم مي باشد اولايق خوبي هاست

خداوند نگهدارت

قصه ي من و تو

 و شاپرك كوچك خيالم

كه بي  تو دمي بال نمي زند

ميان من و تو

انبوه خاطرات

لحظه هايم را به سان خوشبختي در مي نوردد

و موهبتي كه از تو برايم جاودان است

قطره اشكي است كه در فراقت

سوسويه چشمانم را جان دوباره مي دهد

نواي دلنشين نفسهايت

آهنگي از جنون عشق را برايم مي نوازد

من مي مانم و دلتنگي

و عشقي كه ميان من و تو فاصله را از ميان بر مي دارد

و هزاران لحظاتي كه در ذهنم مي گويم دوستت دارم

هجوم خيالت  بادبادكي را كه ساليان دراز با خاطرت

كنج خلوت دلم كز كرده بود

به پرواز در مي آيد

و اين دستانم رمقي مي گيرد كه بتوانم به آغوشم كشم

تن نحيف و آرامي را كه با حضورش زندگي را معنا دهم

و باز اين دلم اسير شيداي نگاهت

يك ريز بهانه ي با تو بودن را دارد

سكوتم و ساعت شمباده داري كه فاصله را برايم ديكته مي كند

و زماني را كه من بي تو چقدر تنهايم!

خالق زيباترين احساسم براي تو

آوائي است از وجودت كه مدام ذهنم را نوازش ميدهد

و اين بار من هستم

كه تو را مي خوانم  مهر بان دوستت دارم

کی با بالای شکسته با تو پرواز می کنه

راس بگو من که نباشم اخمای پیشونیتو

کی میاد دونه دونه با حوصله باز میکنه

من نباشم کی میاد موقع رفتن اشکاتو

می کنه بدرقه ی راه بلند سفرت؟

من نباشم کی می گه همیشه حقا باتو

واسه ی خاطر تو جون می ده پشت پنجره

من نباشم کی کلافت می کنه باسوالاش

کی تو رو بهم می ریزه با بیان خیالاش

من نباشم کی تو هر چی که بگی گوش می کنه

کی به خاطر تو دنیا رو فراموش می کنه

من نباشم یه روز امتحان کن و بگو چی شد

اگه امتحان می کردی تو چه قدر چیزا می شد

بعد امتحان اگه یه وقت کسی بود مثل من

نشونم بده بگو شاگرد اولت کی شد